თანამედროვე მედიცინაში ჭარბ წონასთან ბრძოლის ახალი მეთოდები, კერძოდ კი ისეთი პრეპარატები, როგორიცაა „მუნჯარო“ და „ვეგოვი“, ბევრისთვის სწრაფი შედეგის მიღების იმედს, თუმცა ამავდროულად, სერიოზულ მეტაბოლურ გამოწვევებს აჩენს. British Medical Journal-ში გამოქვეყნებული უახლესი კვლევების თანახმად, სახეზეა საგანგაშო სტატისტიკა: პაციენტები, რომლებიც წონის კლების ინექციურ კურსს წყვეტენ, დაკარგულ კილოგრამებს ოთხჯერ უფრო სწრაფად კრეფენ, ვიდრე ისინი, ვინც შედეგს ტრადიციული დიეტითა და ვარჯიშით აღწევს.

მონაცემები ცხადყოფს, რომ თუ კლასიკური მეთოდების შეწყვეტისას წონის მატება თვეში საშუალოდ 0.1 კგ-ს შეადგენს, მედიკამენტური ჩარევის შეწყვეტის შემდეგ ეს მაჩვენებელი 0.8 კგ-მდე იზრდება. პრაქტიკულად, ეს იმას ნიშნავს, რომ სულ რაღაც წელიწად-ნახევარში პაციენტი საწყის ნიშნულს სრულად უბრუნდება.

ეს ფენომენი არა ნებისყოფის სისუსტეს, არამედ ღრმა ბიოლოგიურ ცვლილებებს უკავშირდება. ექსპერტების განმარტებით, პრეპარატები ბუნებრივი ჰორმონის, GLP-1-ის იმიტაციას ახდენენ და მისი დონის ხელოვნურად გაზრდას უზრუნველყოფენ, რაც მადას თრგუნავს. თუმცა, წამლის მიწოდების უეცარი შეწყვეტისას ორგანიზმში „შიმშილის ჩამრთველი“ აქტიურდება. საკუთარი ჰორმონის გამომუშავება დაქვეითებულია, მგრძნობელობა - განახევრებული, შედეგად კი პაციენტს დაუძლეველი, „მგლური შიმშილის“ შეგრძნება ეუფლება.

ფარმაცევტული კომპანიები და ექსპერტთა ნაწილი ამ მოცემულობას სიმსუქნის, როგორც ქრონიკული დაავადების ბუნებით ხსნიან. მათი არგუმენტით, ისევე როგორც დიაბეტის ან ჰიპერტენზია შემთხვევაში, აქაც მკურნალობა მუდმივ, შესაძლოა სამუდამო
ხასიათს უნდა ატარებდეს. თუმცა, ექიმები თანხმდებიან, რომ მხოლოდ ფარმაკოლოგიური ინტერვენცია, ცხოვრების წესის ფუნდამენტური ცვლილების გარეშე, მდგრად და გრძელვადიან შედეგს ვერ იძლევა.

სწორედ ამიტომ, სპეციალისტთა ნაწილი მედიკამენტურ ჩარევამდე გვირჩევს გავიაზროთ, რომ წამალი მხოლოდ დროებითი დამხმარე საშუალებაა. გრძელვადიანი ჯანმრთელობის გასაღები კი კვებითი ჩვევების მოწესრიგებასა და მეტაბოლიზმის ბუნებრივ რეგულაციაშია.

სტუმარი: თამარ კუპრეიშვილი - ენდოკრინოლოგი

#ახალიამბები #BusinessMediaGeorgia